JAK POWINNO SIĘ PISAĆ?

POPRAWNIE: skrobi

NIEPOPRAWNIE:  skrobii

DLACZEGO POWINNO SIĘ TAK PISAĆ?

 Jeśli –ia występuje po spółgłoskach wargowych pbfwm, to bez względu na wymowę w wyrazach rodzimych i przyswojonych piszemy -i, natomiast w wyrazach obcych -ii  [źródło: Słownik ortograficzny PWN].

W JAKICH KONTEKSTACH MOŻE WYSTĄPIĆ?

Celiakia jest to niemożność przyswajania skrobi.  

Przy produkcji skrobi powstaje wiele rodzajów ścieków

Dobrą sylwetkę zapewnia mi też dieta z dużą ilością skrobi i protein.

W suchej masie ziemniaka (bez wody) jest ok. 75 % skrobi.

Rząd będzie kontynuował dopłaty do eksportu skrobi ziemniaczanej.

PODZIEL SIĘ WIEDZĄ!

 

 

 

Udostępniając ten wpis na swoim Facebooku lub Instagramie, dzielisz się wiedzą!

 

  1. Kompletnie nieporozumienie i czynienie z języka polskiego wybiórczego zbioru zasad pisowni.
    Jedyna i poprawna forma odmiany słowa „skrobia” to w dopełniaczu „skrobii”. Jeżeli ktokolwiek twierdzi inaczej, uwłacza zarówno logice ogólnej jak i godności osób, pytających o poprawność zapisu. Per analogia – „Maria” i „Marii”.
    Zasada spółgłosek wargowych jest w tym przypadku martwa. Zresztą sama w sobie nie jest żadną zasadą.

    1. Jak pisze Mirosław Bańko [Poradnia Językowa PWN]: „W starannej wymowie [zob. Z. Klemensiewicz, Prawidła poprawnej wymowy polskiej] formy skrobi i kopii[Marii] brzmią różnie: pierwsza ma na końcu samogłoskę [i], druga przedłużone [i] albo [ji]. Można zaobserwować, że dopełniacz zakończony w piśmie na -ii mają wyrazy obcego pochodzenia, podczas gdy wyrazy rodzime lub zapożyczone, ale dobrze przyswojone kończą się na -i”.
      „Skrobia, skrobać, skrobanina” – te wyrazy należą do jednej rodziny wyrazów. Pochodzenie wywodzimy od prasłowiańskiego „skreb”, co jednoznacznie świadczy o rodzimości wyrazu [zob. A. Brückner, SEJP]. Imię „Maria” przywędrowało do nas z Bliskiego Wschodu, za pośrednictwem greki i łaciny [zob. H. Fros, F. Sowa, Twoje imię.Przewodnik onomastyczno-hagiograficzny].
      Logizowanie w języku jest postawą wobec języka, która szuka zgodności języka z „logiką potoczną” (logiczność wynikająca z obserwacji świata). W swojej skrajnej postaci sądy logizujące charakteryzują się uogólnieniem wniosków z niewłaściwie poprowadzonych analogii językowych.


Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *